شبهای آفتابی

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 21:17:36 GMT

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 21:12:26 GMT

چرا کسی نمی پرسد پی چه می گردی؟

چه بی دلیل به جستجوی تو در میان کلمات پرداختم

چرا کسی به من نگفت که عشق کلمه نیست ! و مرا از سیاه چال حروف بیرون نکشید

شاید کسی نمیدانست ! اینهمه مجنون و عاشق سینه چاک

اینهمه نادانی من !

چرا کسی نگفت که عشق مثل روز روشن است

مثل آیینه ای است که در نگاه خورشید لبخند می زند

کلمه عشق را می فریبد، عشق را می شوید

کلمه عشق را فقط برای دو روز پاک می کند !

متل شوینده ای که بر تن کودکی می کشند

عشق مثل کودک است

شیرین و خواستنی است

زشت و زیبا ندارد

شیرین مثل فرزند

خواستنی مثل مادر

روزگار دلتنگی

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 20:59:53 GMT

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی
نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی

من از پاییز بیزارم

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 20:55:46 GMT

من از پاییز بیزارم

من از هر شی رنگ آمیز بیزارم

من و ازنابودی و تکرار و تبعیض بیزارم

من از مرگ به واقع نابهنگام گلی شاداب

که یادت را برایم زنده می سازد

سخت بیزارم

من از هر چه ریا و رنگ بی مهری در آزارم

من از تکرار و از تکرار و از تکرار

حیران در این آشفته بازارم

روح من پیوند خورده با تن پاییز

سایه هامان سرد و رنج آمیز

سینه ها از کینه ها لبریز

و آن پاییز من هستم

شاعر آن شعر روح انگیز من هستم

آن درخت خفته در خمیازه ای ناچیز

از تهی لبریز من هستم

من از پاییز بیزارم

من از شعر و من از خود نیز بیزارم

روزگار دلتنگی

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 20:48:04 GMT

لیلی نام دیگر آزادی

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 20:32:02 GMT

دنیا که شروع شد زنجیر نداشت خدا دنیا را بی زنجیر آفرید
ادم بود که زنجیر را ساخت شیطان کمکش کرد.
دل زنجیر شد ،زن زنجیر شد ،دنیا پر از زنجیر شد. و ادم ها همه دیوانه ی زنجیری.
خدا دنیا را بی زنجیر می خواست. نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.
امتحان ادم همین جا بود.
دستهای شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت: زنجیرهایتان را پاره کنید . شاید نام زنجیر شما عشق است.
یک نفر زنجیر هایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند.
مجنون نه اما دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر او گذاشت.
شیطان ادم را در زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست.
لیلی می دانست خدا چه می خواهد.
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود.لیلی نمی خواست زنجیر باشد.
لیلی ماند. زیرا لیلی نام دیگر ازادی است.

اسیر

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 19:07:38 GMT

یه قلم و یه چشم خیس

هر چی که خواستی بنویس

از شبای بی خاطره

یه بغض، صدا ،بی حنجره

از قشنگی خیال

آرزو های محال

از شبای تاریک و سرد

تنهایی و یه آه سرد

تا کی باید تنها باشم

اسیر این شبها باشم

خسته شدم از آدما

از کینه و نیرنگشون

از این همه نامهربون

خدا خودت پیشم بیا

جون خودم پیشم بمون

فقط میدانم ......

ashkezolal — Thu, 25 May 2006 18:54:18 GMT

بخواب اي نازنينم
مهربانم
دلنشينم
منم من عاشقت
آرام باش اي بهترينم
من اينجا مست مستم
مست و بي پروا
شبانگاهان منم گرماي عشقت را درون بسترم خواهان
همان شبها كه من مست حضور تو
نياز تو
دو چشم دلنواز تو
خيابان را چو مستان نعره زن طي مي كنم شايد تو را در حاله اي از نور من ديدم
ولي اي كاش مي بودي و من نعره زن از مستي عشق تو اينجا باز در كنج قفس رويا نمي چيدم
من امشب وحشي ام ساقي
ز مي ، از عشق، از بازي نامردان اين دنيا
ز بدگويان كه مي گويند در دل من هوسبازم
تازه نميدانند
من مستم
من اما غرق جرمم
پي از شب بر سر دارم
آري من مستم هوسبازم عطش دارم
عطش عشق تو امشب در دل مي در شراب بي حضور تو وجودم را كمين كرده
كاش امشب ساقي لبهاي تو يا گرمي دستان تو در دل اين مجرم عاشق كمي غوغا به پا مي كرد
من اينجا كنج زندان پر عطش پر عشق يا ديوانه ام اين را نمي دانم
فقط ميدانم اي تنها حضور بي حضور
اي كه آغشته به تو دستان افكارم
در اين دنياي پر رنگ و رياي بي نفس بي عشق بي پرواز
با دل با نفس با عشق با پزواز
تو را من دوست ميدارم

باغ ویران

ashkezolal — Wed, 24 May 2006 20:53:11 GMT

گلی را که تو کاشتی زرد شد

گلی را که من کاشتم باد برد

درختی که در باغ ما بود مرد

همه میوه مهر ما درد شد

چنان شادمان از فریب امید

دل من در آغوش تو خانه داشت

پرنده در این شاخه ها لانه داشت

زمستان رسید و پرنده پرید

اگر چه بهاری دگر می رسد

دوباره نگاری دگر می رسد

زنو جان خود را نخواهم گداخت

دل ز مهر دیرین نخواهم گسیخت

کسی را به جز تو نخواهم شناخت

از این باغ ویران نخواهم گریخت

سفر غریبی داشتم ...

ashkezolal — Mon, 08 May 2006 14:51:18 GMT

سفر غريبي داشتم توي اون چشم سياهت

سفري كه بر نگشتم گم شدم توي نگاهت

يه دل ساده ي ساده كوله بار سفرم بود

چشم تو مثل يه سايه همه جا همسفرم بود

من همون لحظه ي اول آخر راه و مي ديدم

تپش عشق و تو رگهام عاشقونه مي شنيدم

تو شدي خون تو رگهام من ديگه خودم نبودم

براي نفس كشيدن حالا محتاج تو بودم