گلی را که تو کاشتی زرد شد

                                 گلی را که من کاشتم باد برد

                                 درختی که در باغ ما بود مرد

                                همه میوه مهر ما درد شد

                                چنان شادمان از فریب امید

                                دل من در آغوش تو خانه داشت

                                پرنده در این شاخه ها لانه داشت

                                زمستان رسید و پرنده پرید

                                اگر چه بهاری دگر می رسد

                                دوباره نگاری دگر می رسد

                                زنو جان خود را نخواهم گداخت

                                دل ز مهر دیرین نخواهم گسیخت

                                کسی را به جز تو نخواهم شناخت

                                از این باغ ویران نخواهم گریخت