اگه غربت غروبم                               اگه تنها،مثل یک کوه

اگه یه موج غریبم                               مث ابرا پر اندوه

اگه جنگل سکوتم                                اگه دلتنگی دریام

تو هجوم غم غربت                             گریه ی نجیب ابرام

می گم از دریچه تو                            که همیشه روبه رومه

می گم اون حرف نگفته                       که یه عمره توگلومه

توی کوچه های غربت                        اگه من زخمی و خستم

اگه با سنگ رفاقت                             مثل آینه ها شکستم

میخونم از تو عقیقم                             توکه بهترین نگینی

ای توای شریک گریه                         که با شب هام همنشیی

ای نگین همه شعرام                           ای عقیق پاک و روشن

ای طلوع مهربونی                              تو شبای غربت من

جای تو اون ور لحظه                         اون ور هفت آسمونه