همه ی دنیا کمه                           برای گمشدنم

           ناتمومه تو افق                            جاده های رفتنم

           جاده ی غربت من                        تا همیشه رفتنه

           اونی که بی انتهاس                       شعر غربت منه

           می نویسم روی خاک                     با پاهای خستگی

           شعر تلخ رفتن و                          قصه ی دلبستگی

           توی کوله بار من                         گریه های بی صداس

           غربت زرد خزون                       شیون ترانه هاس

           توی کوچه های شب                     گم شده خونه ی من

           بیا با چراغ عشق                         شبامو آتیش بزن

           منو از خودم بگیر                        تا به خونه برسون

           زیر سقف بی کسی                       تو با غربتم بمون

           بذار تو آینه ی تو                         شعرامو گریه کنم

           بذار حرفی بزنم                          این سکوتو بشکنم

           خط بزن گریه هامو                      اشکامو تو پاک بکن

           تو بیا با بودنت                           غصه هامو خاک بکن

           توی آینه ها بخند                         بگو از روشن آب

           قصه باغ بلور                            قصه ای از جنس خواب