ای زلال روشن عشق                            ای پناه شب اندوه

قطره قطره قصه داری                           از غم ویرونی کوه

ای رفیق خلوت من                               بار اندوهه رو شونه م

تو ببار بغض غروبو                             بشکن این کوه غرورو

تا دوباره باز بشینه                               گرمی تو، روی گونه م

اشک من ای وارث درد                          بگو از غربت این تن  

               تو بگو از لحظه های غربت و تنهایی من

               بگو از کبوترایی که طلسم شب شکستن

تو بگو ای هم صدای بی صدایم                 ای رفیق لحظه هایم

چرا رو آیینه هامون                              پر غربت و غباره

تو اگه با من نباشی                              غصه ها مو کی بباره؟