آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

                                  از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

 تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

                                  شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم  

چرا کسی نمی پرسد پی چه می گردی؟

چه بی دلیل به جستجوی تو در میان کلمات پرداختم

چرا کسی به من نگفت که عشق کلمه نیست ! و مرا از سیاه چال حروف بیرون نکشید

شاید کسی نمیدانست ! اینهمه مجنون و عاشق سینه چاک

اینهمه نادانی من !

چرا کسی نگفت که عشق مثل روز روشن است

مثل آیینه ای است که در نگاه خورشید لبخند می زند

کلمه عشق را می فریبد، عشق را می شوید

کلمه عشق را فقط برای دو روز پاک می کند !

متل شوینده ای که بر تن کودکی می کشند

عشق مثل کودک است

شیرین و خواستنی است

زشت و زیبا ندارد

شیرین مثل فرزند

خواستنی مثل مادر

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی
نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی

من از پاییز بیزارم

من از هر شی رنگ آمیز بیزارم

من و ازنابودی و تکرار و تبعیض بیزارم

من از مرگ به واقع نابهنگام گلی شاداب

که یادت را برایم زنده می سازد

سخت بیزارم

من از هر چه ریا و رنگ بی مهری در آزارم

من از تکرار و از تکرار و از تکرار

حیران در این آشفته بازارم

روح من پیوند خورده با تن پاییز

سایه هامان سرد و رنج آمیز

سینه ها از کینه ها لبریز

و آن پاییز من هستم

شاعر آن شعر روح انگیز من هستم

آن درخت خفته در خمیازه ای ناچیز

از تهی لبریز من هستم

من از پاییز بیزارم

من از شعر و من از خود نیز بیزارم

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی
نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی

دنیا  که شروع شد زنجیر نداشت خدا دنیا را بی زنجیر آفرید
ادم بود که زنجیر را ساخت شیطان کمکش کرد.
دل زنجیر شد ،زن  زنجیر شد ،دنیا پر از زنجیر شد. و ادم ها همه دیوانه ی زنجیری.
خدا دنیا را بی زنجیر می خواست. نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.
امتحان ادم همین جا بود.
دستهای شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت: زنجیرهایتان را پاره کنید . شاید نام زنجیر شما عشق است.
یک نفر زنجیر هایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند.
مجنون نه اما دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر او گذاشت.
شیطان ادم را در زنجیر می خواست.
لیلی  مجنون را بی زنجیر می خواست.
لیلی  می دانست  خدا چه می خواهد.
لیلی  کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود.لیلی نمی خواست زنجیر باشد.
لیلی ماند. زیرا لیلی  نام دیگر ازادی است.

                          یه قلم و یه چشم خیس

                          هر چی که خواستی بنویس

                          از شبای بی خاطره

                          یه بغض، صدا ،بی حنجره

                          از قشنگی خیال

                          آرزو های محال

                          از شبای تاریک و سرد

                          تنهایی و یه آه سرد

                          تا کی باید تنها باشم

                          اسیر این شبها باشم

                          خسته شدم از آدما

                          از کینه و نیرنگشون

                          از این همه نامهربون

                          خدا خودت پیشم بیا

                          جون خودم پیشم بمون

 بخواب اي نازنينم
مهربانم
دلنشينم
منم من عاشقت
آرام باش اي بهترينم
من اينجا مست مستم
مست و بي پروا
شبانگاهان منم گرماي عشقت را درون بسترم خواهان
همان شبها كه من مست حضور تو
نياز تو
دو چشم دلنواز تو
خيابان را چو مستان نعره زن طي مي كنم شايد تو را در حاله اي از نور من ديدم
ولي اي كاش مي بودي و من نعره زن از مستي عشق تو اينجا باز در كنج قفس رويا نمي چيدم
من امشب وحشي ام ساقي
ز مي ، از عشق، از بازي نامردان اين دنيا
ز بدگويان كه مي گويند در دل من هوسبازم
تازه نميدانند
من مستم
من اما غرق جرمم
پي از شب بر سر دارم
آري من مستم هوسبازم عطش دارم
عطش عشق تو امشب در دل مي در شراب بي حضور تو وجودم را كمين كرده
كاش امشب ساقي لبهاي تو يا گرمي دستان تو در دل اين مجرم عاشق كمي غوغا به پا مي كرد
من اينجا كنج زندان پر عطش پر عشق يا ديوانه ام اين را نمي دانم
فقط ميدانم اي تنها حضور بي حضور
اي كه آغشته به تو دستان افكارم
در اين دنياي پر رنگ و رياي بي نفس بي عشق بي پرواز
با دل با نفس با عشق با پزواز
تو را من دوست ميدارم