ستیغ بلند غرور تو را دوست دارم

زمانی که دل را به اندیشه ات می سپارم

تو مانند یک قله پر رمز و رازی

منم آنکه جان در ره فتح تو می گذارم

برای صدای صمیمانه و مهربانت

چگونه بگویم چه اندازه من بی قرارم؟

صدایم کن امشب

به خلوتگه خاطر خود

که گر چه خزانم

ولی آبروی بهارم

ببر با خودت      هر کجا       هر کجا که دلت خواست

مرا که دگر از خودم اختیاری ندارم

تو همخانه ی من

که از شاهدان و شهودی

گواهی بده     جز تو      این من پناهی ندارم

تو معنای عرفان تو معنای سیر و سلوکی

تویی معنی آنچه من می نگارم

                                 می توان تا اوج خوبیها رسید

                                 طعم شیرین محبت را چشید

                                 می توان درخاک دلها مهر کاشت

                                 از همه نامردمی ها دل برید

                                 می توان در برکه ی آرام عشق

                                 مثل یک رویای شیرین آرمید

                                 با قلم موی محبت می توان

                                 نقش زیبایی از این دنیا کشید

                                 خانه ی عشق و محبت دور نیست

                                 می توان تا اوج خوبیها رسید

           از کدامین قبیله می آیی

           از قبیله ی سبز آرزوهایم

           نه مگر وقت رفتنت گفتی

           می روم با غروب می آیم

           بعد تو هر پسین دلتنگی

           پنجره پنجره نگاه شدم

           شب که شد اشک ها مرا بردند

           رفتم و همنشین آه شدم

           همه ی جاده های خاک آلود

           می شناسند انتظارم را

           در دل خود برای همدردی

           گریه کردند روزگارم را

           نکند شهر شرقی خود را

           ای سفر کرده برده ای از یاد

           یا که شاید سپرده ای دیگر

          غربتم را به هر چه بادا باد

          بی تو ای مهربانتر از خورشید

          فصلهایم همه زمستانی ست

          بی تو اینجا بهار هم حتی

          چشمهایش همیشه بارانی ست

        ما دردوره ی خويش غيرجفا هيچ نديديم

          بعد ما هر که  وفا  دید ز ما یاد کند

                                     دلم آئينه درد است ،  نمي داني تو

                                     كلبه ام ساكت و سرد است ، نمي داني تو

                                     بي تو سر سبزترين خاطره ها مي دانند

                                     فصلهايم همه زرد است ، نمي داني تو

                                     عاشقم كردي و رفتي و كنون با دل من

                             غم عشق تو چه كرده است ، نمي داني تو