تبليغاتX
شبهای آفتابی

 

                                            بي تو چون موجم

                                           غريب و دربدر

                                            با شب و طوفان

                                           هميشه همسفر

                                            شاخه اي خشكم

                                            اسير بار برف

                                            از عبور هر بهارم بي خبر

                                            مثل عمرم تو گذشتي با شتاب

                                            مثل خواب نسترن رو دست آب

                                            رفتي اي مسافر سبز بهار

                                            من شدم ساحل نشين انتظار

                                            تو ميگفتي: فرداي ما آبيه

                                            شباي ما روشن و مهتابيه

                                            تو ميگفتي: بي تو من خاكسترم

                                            مثل بغض اطلسي ها پرپرم

                                            حالا حرف هاي قشنگت واسه من يه خاطره اس

                                            مثل يك چراغ روشن تو شب بي پنجره اس

 

 

+ نوشته شده در  Wed 8 Mar 2006ساعت 0:3 AM  توسط فارا   | 

 

                                               دارم از ياد تو ميرم

                                              عشق من كاري بكن

                                               شايد از غصه بميرم

                                              عشق من كاري بكن

                                              امون از اين عشقي كه عاشقم نيست

                                              امون از اين گل كه شقايقم نيست

                                              امون از اين يار نفس بريده

                                              امون از اين بغضي كه هق هقم نيست

                                              تازه ميخواستم تو دل تو جا شم

                                              تازه ميخواستم به تو مبتلا شم

                                              خراب شدي رو سر آرزوهام

                                              تاوان اين عشق و من از تو ميخوام

                                              نفرين به من كه پرپرت نكردم

                                              مثل خودم دربه درت نكردم

                                              دستت و خوندم و چشام و بستم

                                              از حال و روزم خبرت نكردم

                                              نفرين به تو كه باورم نكردي

                                             عاشق شدم عاشق ترم نكردي

                                              سوختم و دل به هيچ كسي ندادم

                                              تو سايه تو تاج سرم نكردي

 

 

+ نوشته شده در  Tue 7 Mar 2006ساعت 11:51 PM  توسط فارا   | 

 

                                             من درختم ،اما

                                             نه درختي كه برويد در باغ

                                             نه درختي كه برقصد دلشاد

                                            آن درختم كه بگريد با ابر

                                            آن درختم كه بنالد در باد

                                            آن درختم كه ز ديدار نسيم

                                            برگ برگش كشد از دل فرياد

                                            آن درختم كه در اين دشت سياه

                                            روز و شب مويه كند با مجنون

                                            همه دم ناله زند با فرهاد

                                            آن درختم كه به صحراي غريب

                                            خفته در بستر دشت

                                            رسته در دامن كوه

                                            شاخه هايش حسرت

                                            برگ برگش اندوه

                                                  

                                           تكدرختم به دل باديه يي آتشناك

                                           كه نه آبست در آنجا و نه آباداني

                                           ريشه ام سوخت ز بي آبي و بي باراني

                                           شاخه هايم همه چون دست مناجات به ابرست بلند

                                           برگهايم چو زباني كه بسوزد ز عطش

                                           روز و شب منتظر بارانند

                                           ليك باراني نيست

                                           نه كه باران حتي

                                           بر غمم ديده ي گرياني نيست

                                                   

                                           نه درختم، كه منم هيمه ي خشكي بي سود

                                           نازم آن دست كه خيزد پي افروختنم

                                           ديگر اي راهگذر

                                           تشنه ي آب نيم

                                           تشنه ي سوختنم

                                           تشنه ي سوختنم

 

+ نوشته شده در  Tue 7 Mar 2006ساعت 11:39 PM  توسط فارا   |