همه ی دنیا کمه                           برای گمشدنم

           ناتمومه تو افق                            جاده های رفتنم

           جاده ی غربت من                        تا همیشه رفتنه

           اونی که بی انتهاس                       شعر غربت منه

           می نویسم روی خاک                     با پاهای خستگی

           شعر تلخ رفتن و                          قصه ی دلبستگی

           توی کوله بار من                         گریه های بی صداس

           غربت زرد خزون                       شیون ترانه هاس

           توی کوچه های شب                     گم شده خونه ی من

           بیا با چراغ عشق                         شبامو آتیش بزن

           منو از خودم بگیر                        تا به خونه برسون

           زیر سقف بی کسی                       تو با غربتم بمون

           بذار تو آینه ی تو                         شعرامو گریه کنم

           بذار حرفی بزنم                          این سکوتو بشکنم

           خط بزن گریه هامو                      اشکامو تو پاک بکن

           تو بیا با بودنت                           غصه هامو خاک بکن

           توی آینه ها بخند                         بگو از روشن آب

           قصه باغ بلور                            قصه ای از جنس خواب

ای زلال روشن عشق                            ای پناه شب اندوه

قطره قطره قصه داری                           از غم ویرونی کوه

ای رفیق خلوت من                               بار اندوهه رو شونه م

تو ببار بغض غروبو                             بشکن این کوه غرورو

تا دوباره باز بشینه                               گرمی تو، روی گونه م

اشک من ای وارث درد                          بگو از غربت این تن  

               تو بگو از لحظه های غربت و تنهایی من

               بگو از کبوترایی که طلسم شب شکستن

تو بگو ای هم صدای بی صدایم                 ای رفیق لحظه هایم

چرا رو آیینه هامون                              پر غربت و غباره

تو اگه با من نباشی                              غصه ها مو کی بباره؟

ای تو برایم همه کس                          جدا نبودی یک نفس

از من و از تنهایی یام                         حتی تو غربت قفس

وقتی که جز سایه ی من                      کسی به دنبالم نبود

وقتی که حتی خنده ای                         در دفتر فالم نبود

نقش تو بوده روبه روم                        تو کوچه های شب خیس

تو دفتر دربدری م                             عشق تو گفته بنویس

وقتی غروب غربتم                            رو به سپیده پل نبست

شبی که بغض شعر من                       در انتظار تو شکست

وقتی که هیچ پنجره ای                       قابی برای تو نشد

تو کوچه ی غربت من                        پر از صدای تو نشد

وقتی که بارون نیومد                         باغ غزل پژمرده شد

توی کویر شعر من                            اسم گلی برده نشد

وقتی که بغض من شکست                   از زخم تیغ نارفیق

تنها تو بودی در دلم                           ای با من و شبم رفیق

نقش تو بوده روبه روم                        تو کوچه های شب خیس

تو دفتر دربدری م                             عشق تو گفته بنویس  

وقتی دل، دریای خونه

                                            از دل ما کی می خونه

حرف ما رو کی می فهمه

                                            غم ما رو کی می دونه

اگه گوش شنوا بود

                                            توی این دور و زمونه

دردامونو می شمردیم

                                           همه رو دونه به دونه

زندگی مون یه سواله

                                           یه سوال بی جوابه

همه ی زندگی ما

                                           مثل یه فرار تو خوابه

دریا با موجاش قشنگه

                                           کی دیده دریای بی موج

قفس و از ما بگیرین

                                           تا پرنده باشه و اوج

هر گلی یه بویی داره

                                           بذار مثل هم نباشیم

بذار از وحشت پاییز

                                           مثل ساقه خم نباشیم  

کاش می شد که با نگاه ها

                                           واسه ما قفس نسازین

با خیال بردن ما

                                           بازی عشقو نبازین

کی میگه رهایی یعنی

                                           پل فردا رو شکستن

تن سپردن به سیاهی

                                           پشت پنجره نشستن

نمی خوام تموم عمرم

                                           پشت پنجره بشینم

آرزوم اینه که عشقو

                                           توی چشم تو ببینم

من میخوام که زندگی رو

                                          از کتابا یاد نگیرم

لمس زندگی قشنگه

                                          نذار نشکفته بمیرم

زندگی یعنی یه لبخند

                                          یعنی گفتن و شنیدن

مثل چشمه ای زلاله

                                          رو به دریای رسیدن

من می دونم که توقف

                                          مثل مردابه یه مرداب

حرف ماهی رو بفهمین

                                          بشکنین شیشه ی این خواب

وقتی که سرنوشتم                             خوندن توی قفس بود

در بازی زندگی                               مهلت فقط نفس بود

وقتی سکوت شیون                            تنها پناه من بود

صبوری و تحمل                              تنها گناه من بود

تو اومدی رو دیوار                           یه پنجره کشیدی

در لحظه ی شکستن                          به داد من رسیدی

با اون نگاه روشن                            خورشید من درخشید

در قفس تنهایی م                             عطر رهایی پیچید

گفتم: پرنده هستم                              اما شکسته بالم

چون آینه ای شکسته                          تصویری از زوالم    

گناهم بی گناهی                               تنها رنگم سیاهی

تقدیر من همینه                                دیگه نمونده راهی

صبور و عاشقانه                             گلایه مو شنیدی

اما مثل کبوتر                                 از بام من پریدی

جز تو کسی نفهمید                           خزون زرد باغم

اما با گریه گفتم                               هرگز نیا سراغم

بذار تا این پرنده                              با زخماش خو بگیره

فقط با یاد عشقت                              کنج قفس بمیره

ای کاش تو می دونستی                      که بی وفا نبودم

در بازی عشق تو                             اهل جفا نبودم

از عشق تو بریدم                             به گوشه ای خزیدم

اما نگو عزیزم                                اشکاتو من ندیدم

دیدم ولی می خواستم                         به قیمت جدایی

برای بودن عشق                              یکی بشه فدایی

ای کاش تو می دونستی                      عشق ما جاودانه اس

راز سکوت تلخم                              دلیل این ترانه اس