کاشکی میشد یه روزی پنجره مون بسته نمونه

                   این قناری تو قفس از تو و عشقت نخونه

                   حرف بزن با من عزیزم بی تو من اینجا غریبم

                   نذار این شبگرد عاشق از جدایی ها بخونه

                   لحظه ای به یاد من باش

                   ای کبوتر پریده

                   ای که تو آینه ی چشمات

                   می رسیدم به سپیده

                   بی تو بودن مثل مرگه

                   قصه ی خزون و برگه

                   سرنوشت تلخ عاشق

                   قصه ی گل و تگرگ

                   کمکم کن کمکم کن

                   قصه مونو بنویسم

                   لحظه لحظه گریه هامو

                   روی گونه های خیسم

                               وقتی که این مسافر

                               شبگرد کوچه ها بود

                               تمام گریه هایم

                               خاموش و بی صدا بود

                               تو ذهن سرد شبهام

                               شبای بی پناهی

                               دیدم رو موج دریا

                               افتاده عکس ماهی

                                یه لحظه تو خیالم

                                ماه و گرفتم از آب

                                به شوق ساحل تو

                                شدم دریای بی تاب

                                با یک سلام و لبخند

                                قصه ی ما شد آغاز

                                در چشم تو غمی گنگ

                                بغضی شکسته چون راز

                                در دل گلایه بود و

                                بر لب غمی نگفته

                                هر اشک قصه ی زخم

                                همچون گلی شکفته

                                من بودم و کبوتر

                                در آسمون پرواز

                                تا چشم خود گشودم

                                پریده بود هم آواز

                               ************

                                من از تو دل نکندم

                                تو دل بریدی از من

                                پس از تو سرنوشتم

                                شد هر نفس شکستن

                                گفتی خدا نگهدار

                                در ذهن یک شب سرد

                                وقتی که در غم ما

                                ستاره گریه می کرد

                                                 از تو باید می گذشتم

                                                 اما افسوس نتونستم

                                                 تو عروسک بودی و من

                                                 آخر قصه دونستم

                                                 تو وجود خالی تو

                                                 جز دروغ هیچی ندیدم

                                                 کاش می شد به این حقیقت

                                                 پیش از این ها می رسیدم

                                                 این و باید می دونستم

                                                 گل شوره زار همیشه

                                                 پرپر بادای هرزه اس

                                                 گل گلخونه نمی شه

                                                 تو فضای تلخ شبهام

                                                 که پر از بی نفسی بود

                                                 طرح تصویر تو از دور

                                                 به خیال من کسی بود

                                                 اون کسی که من بتونم

                                                 اونو هم صدا بدونم

                                                 زنده باشم تو نگاهش

                                                 از شب و فردا بخونم

                                                 سوختم و سوختم و ساختم

                                                 هر چی داشتم به تو باختم

                                                 کاش تو رو از روز اول

                                                 مثل امروز می شناختم

                                              دستاش پر از نداشتنه

                                              نگاش غروب دریاهاس

                                              پر از سوال و خواستنه

                                              گلاش گل سفید یاس

                                              بارونیه سرده هوا

                                              دلش ولی گرمه هنوز

                                              می خواد با دستاش بگیره

                                              خورشید فردا رو یه روز

                                              دختر سبز گل فروش

                                              رخت ستاره رو بپوش

                                              برای خندیدن من

                                              گل های شادی بفروش

                                              داد می زنه: مریم و یاس

                                              دارم گلای نرگسی

                                              به قیمت شکستنم

                                              با سکه های بی کسی

                                              داد می زنه: فروشیه

                                              طراوت یه دسته گل

                                              دلم می خواد غربتش و

                                              با همه گل هاش بخرم

                                             غم هاش و قسمت بکنم

                                              یه شب به خونه ببرم

                                              دلم می خواد داد بزنم

                                             غربت تو سهم منه

                                             اشکای من بارون میشه

                                             به پشت شیشه می زنه

                                             مثل عروسک می شکنه

                                             دختر سبز گل فروش

                                             گم می شه زیر پوست شهر

                                             تو شب سرد شعله پوش

                                            دست من خیلی حقیره

                                            که واست یه سایه باشه

                                            آخه خورشید کی می تونه

                                            با شبا همسایه باشه

                                            قصه ای نگفته بودی

                                            تو کتاب سرنوشتم

                                            که باید لحظه به لحظه

                                            تو رو از نو می نوشتم

                                            یه روزی اومدی از راه

                                            از ته غبار جاده

                                            ته چشمات، غم دریا

                                            خسته با پای پیاده

                                            تو مث حادثه بودی

                                            مثل بارون بهاری

                                            کاشکی می شد تو همیشه

                                            بر تن تشنه م بباری

                                            می دونم تو هم مث من

                                            از جدایی گله داری

                                            بدون اینو واسه عاشق

                                            سخته این چشم انتظاری

                                            نتونستم که بدونم

                                            تو چی هستی، تو کی بودی

                                            وقتی چشمام و گشودم

                                            تو دیگه با من نبودی

                                            بعد تو تموم فصل هام

                                            شده پاییز جدایی

                                            منتظر با چشمای خیس

                                            می شینم تا تو بیایی