هر گاه یک مسیحی می میرد بر سر مزارش صلیبی می آویزند تا همه بدانند که

   آنجا گوری است

   تو نیز بر گردنت صلیبی بیاویز تا همه بدانند سینه تو گورستان عشق من است۰

                       بی تو توفانزده ی دشت جنونم

                            صید افتاده به خونم

                            تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم ؟

                            بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

                            بی من از شهر سفر کردی و رفتی      

                            قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

                            تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

                            تو ندیدی

                            نگهت هیچ نیفتاد براهی که گذشتی

                            بی تو من در همه ی شهرغریبم

                            بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

                            بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نگاهی

                            تو همه بود و نبودی

                            تو همه شعری و شوری

                            چه گریزی زبر من

                            که ز کویت نگریزم

                            گر بمیرم ز غم دل

                            با تو هرگز نستیزم

                            من و یک لحظه جدایی ؟

                            نتوانم، نتوانم

                            بی تو من زنده نمانم .....

                                 بی تو، مهتاب شبی ، باز از آن کوچه گذشتم       

                                 همه تن، چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

                                 شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                 شدم آن عا شق دیوانه که بودم

                                 در نهانخانه جانم، گل یاد تو درخشید

                                 باغ صد خاطره خندید

                                 عطر صد خاطره پیچید

                                 یادم آید شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                 پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

                                 ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

                                 تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

                                 من همه محو تماشای نگاهت

                                 آسمان صاف و شب آرام

                                 بخت خندان و زمان رام

                                 خوشه ماه فرو ریخته در آب

                                 شاخه ها دست برآورده به مهتاب

                                 شب و صحرا و گل و سنگ

                                 همه دل داده به آواز شباهنگ

                                 یادم آید : تو به من گفتی

                                 از این عشق حذر کن

                                 لحظه ای چند بر این آب نظر کن

                                 آب، آیئنه عشق گذران است

                                 تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

                                 باش فردا که دلت با دگران است

                                 تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفرکن

                                 با تو گفتم: حذر از عشق ندانم

                                 سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم

                                 روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

                                 چون کبوتر لب بام تو نشستم

                                 تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم

                                 باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

                                 تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

                                 حذر از عشق ندانم، نتوانم

                                 اشکی از شاخه فرو ریخت

                                 مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

                                 اشک در چشم تو لرزید

                                 ماه بر عشق تو خندید

                                 یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

                                 پای در دامن اندوه کشیدم

                                 نه گسستم، نه رمیدم

                                 رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگرهم

                                 نه گرفتی دگر از عا شق آزرده خبرهم

                                 نه کنی دیگر از آن کوچه گذرهم

                                 بی تو، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.