| تبليغات | X |
شب بی تو شب حسرت
شب یلدای بیداری
شب در خود فرو رفتن
شب از خویش بیزاری
ببار ای آسمون امشب
ببار و سر کن آهنگی
بجز گریه گریزی نیست
از این زندون دلتنگی .
تیرگی ها را به دنبال چه می کاوم ؟
پس چرا در انتظارش باز بیدارم ؟
در دل مردان کدامین مهر جاوید است ؟
نه دگر هرگز نمی آید به دیدارم ۰
که رو شاخه تنها موندم توی آخرین دقایق
دیگه با این تن زخمی روی شاخه های حسرت
غزل رفتن و خوندم شب و روز نفس کشیدن
خسته از دیدن برگ ها خواب عاشقی رو صد بار
که می ریزه تو خیابون توی دستای تو دیدن
کسی انگار نمی بینه قصه ی تلخی که گفتم
گریه شونو زیر بارون قصه ی درخت و برگ
فرصتی باقی نمونده چه غریب و گریه داره
واسه گفتن حقایق آخر عشقی که مرگ
و این وب رو با وجودت گل بارون کردی بعد از مدتها فرصت کردم
تا یک وب کوچیک برای خودم درست کنم که هم گاهی باهاش
تنهایی هامو پر کنم و هم بتونم چند تا دوست گل پیدا کنم
اسم این وب رو ( روزهای بی خاطره ) گذاشتم چون عاشق
شعرهای سیاوش قمیشی هستم توی این وب می خوام
چیزهایی رو بنویسم که وقتی اونا رو خوندم یا توی ترانه ها شنیدم
به دلم نشسته و یه جورایی از اونا خوشم اومده
تا شاید به دل تو عزیز هم بشینه
از راه و رسم این زمون آروم نمیشه این دلم
کار جهان همین بوده فقط با آفتاب چشاش
با دل خون عاشقون آب میشه برف مشکلم
مگه تو هم ای آسمون بیا و این ترانه رو
یار سفر کرده داری بخون برای یار من
که مثل سیل از اون چشمات شاید که باز بخواد بیاد
بارون حسرت می باری گل کنه تو بهارمن
فقط تویی که می دونی بشکنه بی صدایی رو
شبها به چشم خواب نمی یاد رها کنه جدایی رو
گل های آرزوی من باز بکاره تو قلب من
توی خزون رفته به باد گل های آشنایی رو
قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود
خارهم کم نبود از گل بسا گل تر بود
وای بر ما که تصور کردیم
عشق را باید کشت
عشق را از صحنه دور انداختن دیوانگی است
شرمندگی است
قرن ما قرن آتش نیست
قرن یک هوای تازه است
فکرها را شستشویی لازم است
گمشدی گر در میان خویشتن
جستجویی لازم است۰
و صداقت گل نایابی است
و در کاسه ی چشمان شقایق ها عابرظالم و
بی عاطفه ی غم جاریست
به چه کس باید گفت:
{ با تو خوشبخت ترین انسانم }
باتو هستم
با تو ای اشک زلال
با منی همیشه حتی تو خیال
وقتی بار غصه روی دوش من
میشه سنگین مثل کوه
تو به دادم میرسی
تویی که تسکین دردهای منی
بغض کهنه ی منو تو میشکنی
اشک من تنهایی رو یادم نیار
تو دیگه غصه روی دلم نذار
مثل اون که غصه رو دلم گذاشت
اون که توی خونه ی دل جایی داشت
اما رفت و تو دلم گلهای تنهایی رو کاشت
با توام اشک زلال
که پر از بهونه ای
واسه رسوا کردنم
تو بهترین نشونه ای
تو دیگه حرفی نزن
فقط ببار ، فقط ببار
غم تنهایی رو یاد من نیار
فقط ببار
یکی بود یکی نبود نگاهش بهاری شد
مرغ عشقی خسته بود بارون از برق چشاش
که دلش شکسته بود روی گونه اش جاری شد
اون اسیر یه قفس شاپرک دلش گرفت
شب و روزش بی نفس وقتی اشک اونو دید
همه ی آرزوهاش با خودش یه عهدی بست
پر کشیدن بود و بس نفس سردی کشید
تا یه روز یه شاپرک دیگه بعد از اون قفس
نگاش و گوشه ای دوخت رنگ تنهایی نداشت
چشمش افتاد به قفس توی دوستی شاپرک
دل اون بدجوری سوخت ذره ای کم نمی ذاشت
زود پرید روی درخت تا یه روز یه باد سرد
تو قفس سرک کشید میون قفس وزید
تو چشم مرغ اسیر آسمون سرخابی شد
غم دلتنگی رو دید سوز برف از راه رسید
دیگه طاقت نیاورد شاپرک یخ زد و یخ
رفت توی قفس نشست مرد و موندگار نشد
تا که از حرف های مرغ چشماش و رو هم گذاشت
شاپرک دلش شکست دیگه اون بیدار نشد
شاپرک گفت که بیا مرغ عشق شاپرک و
تا با هم پر بکشیم به دست خدا سپرد
بریم تا اون بالاها نگاهش به آسمون
سوار ابرا بشیم تا که دق کردش و مرد .
تو را می پذیرم چرا که تو همواره مرا در بیان احساساتم یاری میکنی
و باعث رهایی قلبم از چنگال غم و غصه می شوی
تو را می پذیرم چرا که هر زمان آسمان دلم خاکستری می شود
ابرهای تیره را از آن می زدایی.
در این دنیای بی وجدان محکوم به زندگی هستم .
زندگی چیست؟زندگی چیزی نیست جز زیستن، آمدن، رفتن،
یکی با نام زشت،یکی با نام نیکو، یکی با حسرت، یکی با اندوه.
دیروز گذشت حال در گذر است و آنچه باقی و ناآشناست فرداست.
ای کاش زندگی با همه ی فریبندگی هایش مرا به هر سو نمی کشید .
کاش زندگی برای من بود نه من برای زندگی .
