| تبليغات | X |
آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم
از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم
شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم
چرا کسی نمی پرسد پی چه می گردی؟
چه بی دلیل به جستجوی تو در میان کلمات پرداختم
چرا کسی به من نگفت که عشق کلمه نیست ! و مرا از سیاه چال حروف بیرون نکشید
شاید کسی نمیدانست ! اینهمه مجنون و عاشق سینه چاک
اینهمه نادانی من !
چرا کسی نگفت که عشق مثل روز روشن است
مثل آیینه ای است که در نگاه خورشید لبخند می زند
کلمه عشق را می فریبد، عشق را می شوید
کلمه عشق را فقط برای دو روز پاک می کند !
متل شوینده ای که بر تن کودکی می کشند
عشق مثل کودک است
شیرین و خواستنی است
زشت و زیبا ندارد
شیرین مثل فرزند
خواستنی مثل مادر
دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی
نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی
من از پاییز بیزارم
من از هر شی رنگ آمیز بیزارم
من و ازنابودی و تکرار و تبعیض بیزارم
من از مرگ به واقع نابهنگام گلی شاداب
که یادت را برایم زنده می سازد
سخت بیزارم
من از هر چه ریا و رنگ بی مهری در آزارم
من از تکرار و از تکرار و از تکرار
حیران در این آشفته بازارم
روح من پیوند خورده با تن پاییز
سایه هامان سرد و رنج آمیز
سینه ها از کینه ها لبریز
و آن پاییز من هستم
شاعر آن شعر روح انگیز من هستم
آن درخت خفته در خمیازه ای ناچیز
از تهی لبریز من هستم
من از پاییز بیزارم
من از شعر و من از خود نیز بیزارم
دلم گرفته از این روزگار دلتنگی
گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند
گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان
نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی
نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی
دنیا که شروع شد زنجیر نداشت خدا دنیا را بی زنجیر آفرید
ادم بود که زنجیر را ساخت شیطان کمکش کرد.
دل زنجیر شد ،زن زنجیر شد ،دنیا پر از زنجیر شد. و ادم ها همه دیوانه ی زنجیری.
خدا دنیا را بی زنجیر می خواست. نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.
امتحان ادم همین جا بود.
دستهای شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت: زنجیرهایتان را پاره کنید . شاید نام زنجیر شما عشق است.
یک نفر زنجیر هایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند.
مجنون نه اما دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر او گذاشت.
شیطان ادم را در زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست.
لیلی می دانست خدا چه می خواهد.
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود.لیلی نمی خواست زنجیر باشد.
لیلی ماند. زیرا لیلی نام دیگر ازادی است.
یه قلم و یه چشم خیس
هر چی که خواستی بنویس
از شبای بی خاطره
یه بغض، صدا ،بی حنجره
از قشنگی خیال
آرزو های محال
از شبای تاریک و سرد
تنهایی و یه آه سرد
تا کی باید تنها باشم
اسیر این شبها باشم
خسته شدم از آدما
از کینه و نیرنگشون
از این همه نامهربون
خدا خودت پیشم بیا
جون خودم پیشم بمون
بخواب اي نازنينم
مهربانم
دلنشينم
منم من عاشقت
آرام باش اي بهترينم
من اينجا مست مستم
مست و بي پروا
شبانگاهان منم گرماي عشقت را درون بسترم خواهان
همان شبها كه من مست حضور تو
نياز تو
دو چشم دلنواز تو
خيابان را چو مستان نعره زن طي مي كنم شايد تو را در حاله اي از نور من ديدم
ولي اي كاش مي بودي و من نعره زن از مستي عشق تو اينجا باز در كنج قفس رويا نمي چيدم
من امشب وحشي ام ساقي
ز مي ، از عشق، از بازي نامردان اين دنيا
ز بدگويان كه مي گويند در دل من هوسبازم
تازه نميدانند
من مستم
من اما غرق جرمم
پي از شب بر سر دارم
آري من مستم هوسبازم عطش دارم
عطش عشق تو امشب در دل مي در شراب بي حضور تو وجودم را كمين كرده
كاش امشب ساقي لبهاي تو يا گرمي دستان تو در دل اين مجرم عاشق كمي غوغا به پا مي كرد
من اينجا كنج زندان پر عطش پر عشق يا ديوانه ام اين را نمي دانم
فقط ميدانم اي تنها حضور بي حضور
اي كه آغشته به تو دستان افكارم
در اين دنياي پر رنگ و رياي بي نفس بي عشق بي پرواز
با دل با نفس با عشق با پزواز
تو را من دوست ميدارم
گلی را که تو کاشتی زرد شد
گلی را که من کاشتم باد برد
درختی که در باغ ما بود مرد
همه میوه مهر ما درد شد
چنان شادمان از فریب امید
دل من در آغوش تو خانه داشت
پرنده در این شاخه ها لانه داشت
زمستان رسید و پرنده پرید
اگر چه بهاری دگر می رسد
دوباره نگاری دگر می رسد
زنو جان خود را نخواهم گداخت
دل ز مهر دیرین نخواهم گسیخت
کسی را به جز تو نخواهم شناخت
از این باغ ویران نخواهم گریخت
سفر غريبي داشتم توي اون چشم سياهت
سفري كه بر نگشتم گم شدم توي نگاهت
يه دل ساده ي ساده كوله بار سفرم بود
چشم تو مثل يه سايه همه جا همسفرم بود
من همون لحظه ي اول آخر راه و مي ديدم
تپش عشق و تو رگهام عاشقونه مي شنيدم
تو شدي خون تو رگهام من ديگه خودم نبودم
براي نفس كشيدن حالا محتاج تو بودم
ستیغ بلند غرور تو را دوست دارم
زمانی که دل را به اندیشه ات می سپارم
تو مانند یک قله پر رمز و رازی
منم آنکه جان در ره فتح تو می گذارم
برای صدای صمیمانه و مهربانت
چگونه بگویم چه اندازه من بی قرارم؟
صدایم کن امشب
به خلوتگه خاطر خود
که گر چه خزانم
ولی آبروی بهارم
ببر با خودت هر کجا هر کجا که دلت خواست
مرا که دگر از خودم اختیاری ندارم
تو همخانه ی من
که از شاهدان و شهودی
گواهی بده جز تو این من پناهی ندارم
تو معنای عرفان تو معنای سیر و سلوکی
تویی معنی آنچه من می نگارم
می توان تا اوج خوبیها رسید
طعم شیرین محبت را چشید
می توان درخاک دلها مهر کاشت
از همه نامردمی ها دل برید
می توان در برکه ی آرام عشق
مثل یک رویای شیرین آرمید
با قلم موی محبت می توان
نقش زیبایی از این دنیا کشید
خانه ی عشق و محبت دور نیست
می توان تا اوج خوبیها رسید
از کدامین قبیله می آیی
از قبیله ی سبز آرزوهایم
نه مگر وقت رفتنت گفتی
می روم با غروب می آیم
بعد تو هر پسین دلتنگی
پنجره پنجره نگاه شدم
شب که شد اشک ها مرا بردند
رفتم و همنشین آه شدم
همه ی جاده های خاک آلود
می شناسند انتظارم را
در دل خود برای همدردی
گریه کردند روزگارم را
نکند شهر شرقی خود را
ای سفر کرده برده ای از یاد
یا که شاید سپرده ای دیگر
غربتم را به هر چه بادا باد
بی تو ای مهربانتر از خورشید
فصلهایم همه زمستانی ست
بی تو اینجا بهار هم حتی
چشمهایش همیشه بارانی ست
ما دردوره ی خويش غيرجفا هيچ نديديم
بعد ما هر که وفا دید ز ما یاد کند
دلم آئينه درد است ، نمي داني تو
كلبه ام ساكت و سرد است ، نمي داني تو
بي تو سر سبزترين خاطره ها مي دانند
فصلهايم همه زرد است ، نمي داني تو
عاشقم كردي و رفتي و كنون با دل من
غم عشق تو چه كرده است ، نمي داني تو
دوستان عزیز سلام
سال نو رو به همه شما دوستان عزيزم تبريك ميگم
اميدوارم سال خوبي براتون باشه اميدوارم امسال
غم به سراغتون نياد و هميشه شاد باشيد
بي تو چون موجم
غريب و دربدر
با شب و طوفان
هميشه همسفر
شاخه اي خشكم
اسير بار برف
از عبور هر بهارم بي خبر
مثل عمرم تو گذشتي با شتاب
مثل خواب نسترن رو دست آب
رفتي اي مسافر سبز بهار
من شدم ساحل نشين انتظار
تو ميگفتي: فرداي ما آبيه
شباي ما روشن و مهتابيه
تو ميگفتي: بي تو من خاكسترم
مثل بغض اطلسي ها پرپرم
حالا حرف هاي قشنگت واسه من يه خاطره اس
مثل يك چراغ روشن تو شب بي پنجره اس
دارم از ياد تو ميرم
عشق من كاري بكن
شايد از غصه بميرم
عشق من كاري بكن
امون از اين عشقي كه عاشقم نيست
امون از اين گل كه شقايقم نيست
امون از اين يار نفس بريده
امون از اين بغضي كه هق هقم نيست
تازه ميخواستم تو دل تو جا شم
تازه ميخواستم به تو مبتلا شم
خراب شدي رو سر آرزوهام
تاوان اين عشق و من از تو ميخوام
نفرين به من كه پرپرت نكردم
مثل خودم دربه درت نكردم
دستت و خوندم و چشام و بستم
از حال و روزم خبرت نكردم
نفرين به تو كه باورم نكردي
عاشق شدم عاشق ترم نكردي
سوختم و دل به هيچ كسي ندادم
تو سايه تو تاج سرم نكردي
من درختم ،اما
نه درختي كه برويد در باغ
نه درختي كه برقصد دلشاد
آن درختم كه بگريد با ابر
آن درختم كه بنالد در باد
آن درختم كه ز ديدار نسيم
برگ برگش كشد از دل فرياد
آن درختم كه در اين دشت سياه
روز و شب مويه كند با مجنون
همه دم ناله زند با فرهاد
آن درختم كه به صحراي غريب
خفته در بستر دشت
رسته در دامن كوه
شاخه هايش حسرت
برگ برگش اندوه
تكدرختم به دل باديه يي آتشناك
كه نه آبست در آنجا و نه آباداني
ريشه ام سوخت ز بي آبي و بي باراني
شاخه هايم همه چون دست مناجات به ابرست بلند
برگهايم چو زباني كه بسوزد ز عطش
روز و شب منتظر بارانند
ليك باراني نيست
نه كه باران حتي
بر غمم ديده ي گرياني نيست
نه درختم، كه منم هيمه ي خشكي بي سود
نازم آن دست كه خيزد پي افروختنم
ديگر اي راهگذر
تشنه ي آب نيم
تشنه ي سوختنم
تشنه ي سوختنم
در خلوت خاموش نهانم خبری هست
در کوچه ی جانم ز خیالت گذری هست
چون کوه که آتشکده ی سینه ی خویش است
دل بستن و خاموش نشستن هنری هست
یاد تو و غافل نگه مست تو امشب
تا صبح دمان همسفر چشم تری هست
یک شب به نهان خانه ی جانم سفری کن
بنگر که در این ملک بجز تو، دگری هست؟
هر چند که بیگانه صفت ، غافل و دوری
دانی که در این هودج شعرم شرری هست
بی مهری تو گر چه چو یلداست بر این دل
من غرق امیدم ، که شبم را سحری هست
اگه غربت غروبم اگه تنها،مثل یک کوه
اگه یه موج غریبم مث ابرا پر اندوه
اگه جنگل سکوتم اگه دلتنگی دریام
تو هجوم غم غربت گریه ی نجیب ابرام
می گم از دریچه تو که همیشه روبه رومه
می گم اون حرف نگفته که یه عمره توگلومه
توی کوچه های غربت اگه من زخمی و خستم
اگه با سنگ رفاقت مثل آینه ها شکستم
میخونم از تو عقیقم توکه بهترین نگینی
ای توای شریک گریه که با شب هام همنشیی
ای نگین همه شعرام ای عقیق پاک و روشن
ای طلوع مهربونی تو شبای غربت من
جای تو اون ور لحظه اون ور هفت آسمونه
ای زلال روشن عشق ای پناه شب اندوه
قطره قطره قصه داری از غم ویرونی کوه
ای رفیق خلوت من بار اندوهه رو شونه م
تو ببار بغض غروبو بشکن این کوه غرورو
تا دوباره باز بشینه گرمی تو، روی گونه م
اشک من ای وارث درد بگو از غربت این تن
تو بگو از لحظه های غربت و تنهایی من
بگو از کبوترایی که طلسم شب شکستن
تو بگو ای هم صدای بی صدایم ای رفیق لحظه هایم
چرا رو آیینه هامون پر غربت و غباره
تو اگه با من نباشی غصه ها مو کی بباره؟
ای تو برایم همه کس جدا نبودی یک نفس
از من و از تنهایی یام حتی تو غربت قفس
وقتی که جز سایه ی من کسی به دنبالم نبود
وقتی که حتی خنده ای در دفتر فالم نبود
نقش تو بوده روبه روم تو کوچه های شب خیس
تو دفتر دربدری م عشق تو گفته بنویس
وقتی غروب غربتم رو به سپیده پل نبست
شبی که بغض شعر من در انتظار تو شکست
وقتی که هیچ پنجره ای قابی برای تو نشد
تو کوچه ی غربت من پر از صدای تو نشد
وقتی که بارون نیومد باغ غزل پژمرده شد
توی کویر شعر من اسم گلی برده نشد
وقتی که بغض من شکست از زخم تیغ نارفیق
تنها تو بودی در دلم ای با من و شبم رفیق
نقش تو بوده روبه روم تو کوچه های شب خیس
تو دفتر دربدری م عشق تو گفته بنویس
